یادداشتهای مهاجر - احمد علیپور - لندن

بیانیه شماره ۱۴ میرحسین موسوی در آستانه سیزدهم آبان

200513 — Mon, 02 Nov 2009 10:49:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

در تاریخ معاصر ما سیزدهم آبان یادآور سه حادثه است. در نخستین از این رویدادها امام خمینی از ایران تبعید شد و نهضت در فترتی سیزده ساله فرورفت. رژیم شاه پس از به دست آوردن چنین نتیجه‌ای باید خود را شماتت کرده باشد که چرا این راه حل ساده را پیش از آن به کار نبست. یک قیام بود و یک امام که وقتی از صحنه دور شد دیگر چیزی از شور تحول‌خواهی باقی نماند. آیا به راستی امام خمینی در حرکتی که آغاز کرد تنها بود؟ هرگز چنین نبود، زیرا هرگز چنین نیست که یک فرد بتواند به تنهایی در صحنه جامعه تحولات نمایان ایجاد کند. پیروان او بسیار بودند، اما آنان شبیه به یارانی نبودند که سال‌ها بعد پیرامونش را گرفتند، آن زمانی که گفت «رهبر ما آن طفل سیزده ساله است …»

دومین سیزدهم آبان روز رهبران سیزده ساله است؛ دانش‌آموزانی که برای تظاهرات در محوطه دانشگاه تهران گرد آمده بودند و مورد یکی از سبعانه‌ترین کشتارها قرار گرفتند. تجربه رژیم از حوادث دهه چهل بود که موجب چنین حرکات خونینی شد. تصور بر آن بود که اگر با همان قاطعیت گذشته عمل کنند از نو به همان نتایج خیره‌کننده دست می‌یابند، حال آن که زمینه اجتماعی کاملا تغییر کرده بود؛ زمین تغییر کرده بود و زمان تغییر کرده بود و مهمتر از آن جان انسان‌ها تغییر کرده بود. دیگر حکومت شاهنشاهی با یک امام تنها روبرو نبود. این بار کسانی گرد او جمع شده بودند که شاید به اندازه پدرانشان او را نمی‌شناختند یا سخنانش را نشنیده بودند، اما به اندازه امام خود شور در سینه داشتند؛ آنها همچون پدرانشان برای به راه ‌افتادن لازم نبود که پی‌درپی شماتت شوند.

درباره سومین سیزده آبان بسیار گفته شده است، تا جایی که بعید است کمترین اطلاعی از آن ماجرا ناگفته مانده باشد؛ از جمله آن که در این رویداد امام از دانشجویان مسلمان پیروی کرد. ظاهرا این دانشجویان بودند که خود را پیرو خط امام می‌خواندند، اما در واقع این امام بود که حرکت آنان را دنبال نمود. قطعا هیچ‌یک از رهبران و فرماندهان انقلاب در شکل دادن به آنچه در این روز اتفاق افتاد نقشی نداشت. حتی خود دانشجویان تصور می‌کردند بعد از چند روز حادثه تمام می‌شود و به خانه‌هایشان باز می‌گردند. ولی امام این رویداد را پیگیری کرد و آن را انقلابی بزرگ‌تر از انقلاب اول نامید. تنها امامی که درد یک سکوت سیزده ساله را چشیده باشد می‌داند که جامعه‌ای شکل‌یافته از چوب‌های فرمانبر و خشک از خود جوششی ندارد و حیات پاکیزه‌ای ندارد. او مردم را رهبر می‌پسندید، زیرا می‌دانست که گذر از یک گردنه تاریخ برای سعادت هیچ ملتی کافی نیست. آنان باید از چنان خودانگیختگی و بصیرتی برخوردار شوند که در هر عصری و نسلی بتوانند راه را از بیراهه بشناسند و بپیمایند. مردم ما امروز رهبرانند و این همان آرزوی بزرگی است که امام برای آنان داشت. او ما را دعوت ‌کرد به سوی آن چیزی که ما را زنده می‌کرد.

آنک سیزدهم آبان، این سبزترین روز سال دوباره از راه می‌رسد. آیا امروز قابل‌تصور است که حرکت مردم بر اثر بازداشته شدن همراهی از همراهی خاموش شود؟ اگر اینگونه باشد دستاوردهای چهل و پنج سال تاریخ معاصر خود را از دست داده‌ایم، و اگر چنین نباشد این نشانه‌ای از ریشه‌های انقلابی ماست. ما به اتکای این ریشه‌هاست که سبز شده‌ایم، ریشه‌هایی که اگر از آنها دور شویم به همان چیزی تنزل خواهیم کرد که مخالفان مردم آرزو می‌کنند. به این خاطر است که جا دارد با هر تلاش افراطی در این جهت برخوردی احتیاط‌آمیز داشته باشیم.

حرکت ما از واگذار کردن اسلام به جبهه خرافه‌پرستان و سپردن انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان، از ناچیز شمردن میراث و میوه مبارزات یک‌صدساله مردم ایران و جایگزین کردن آن با تصوراتی گنگ، و از جدایی و بیگانگی نسبت به ریشه‌های تاریخی‌اش نفع نمی‌برد، و اگر برخی دولت‌های بیگانه بر ترویج چنین تمایلاتی اصرار دارند شاید در این کار سودی ملاحظه می‌کنند. آنها اگر لازم باشد با وجدانی آرام بر سر جنبش امروز ایرانیان پشت میز معامله می‌نشینند و به همان مقدار آزادی و توسعه سیاسی که در کشورهای همسایه‌ وجود دارد برای ملت ما قناعت می‌کنند و در این قناعت قابل سرزنش نیستند. این ما هستیم که اگر مصالح خود را به درستی تشخیص ندهیم باید ملامت ‌‌شویم.

این روزها هر نگاهی که به نگاهی می‌افتد از پیروزی می‌پرسد. کی به آن می‌رسیم؟ چه چیز ما را به آن می‌رساند؟ کدام قدم و اقدام آن را به پیش می‌اندازد؟ و چه چیز آن را کمال می‌بخشد؟ تمامی وجود ما دعا و سوال است و وعده خداوند که فرمود هر آنچه مسئلت کنیم مقداری از آن را اجابت خواهد کرد. و آتاکم من کل ما سالتموه. (و از هرآنچه از او خواستید به شما داد). همین که خواسته‌ای در جامعه متولد می‌شود دیگر هیچ کس قادر نیست از برآورده شدن آن ممانعت کند و دولت‌ها تنها می‌توانند بر مقادیری چون زمان و میزان و شکل تحقق آن تاثیر بگذارند.

آیا ما هم می‌توانیم بر این مقادیر اثر داشته باشیم؟ آری. المعروف بقدر المعرفه؛ انسان‌ها به قدری که بصیرت و آگاهی از خود به نمایش می‌گذارند در خور نیکویی‌ها قرار می‌گیرند. کما این که در این چند ماه مردم ما بیش از آن که از رنج‌های خود گنج به دست آورده باشند از برکات خردمندی خود بهره‌مند شده‌اند.

راه سبز ما یک مسیر عقلانی است و این یک بشارت است، زیرا نشان می‌دهد که ما تا انتها بر سر خواسته‌های خود مستحکم خواهیم ایستاد. اگر دچار تندروی و رفتارهای افراطی بودیم شک نکنید که با دستانی خالی از نیمۀ راه باز می‌گشتیم، زیرا افراط راه را برای تفریط باز می‌کند. اگر برای قبول این حقیقت به مثال نیاز دارید به سیاست خارجی دولتمردان بنگرید. همان وقتی که آنان مناسبات بین‌المللی کشور را به اغراض تبلیغاتی آلوده کردند و از خردورزی و متانت کناره گرفتند می‌شد حدس زد که به زودی مصالح بلندمدت مردم را به هیچ معامله خواهندکرد. شانزده سال پیش از این تهیه سوخت برای تاسیسات هسته‌ای تهران امری بود که نه مسئولان و نه رسانه‌ها انجام آن را یک خبر مهم تلقی نمی‌کردند. امروز قسمت اعظم محصول فعالیت‌های هسته‌ای کشور ،که این همه جاروجنجال به خود دیده و چندین تحریم برای ملت به همراه آورده است، گویا باید برای تامین همین نیاز ساده تحویل کشورهای دیگر شود، شاید بعدها لطف کنند و اندکی سوخت در اختیار ما بگذارند. آیا این یک پیروزی است؟ یا یک تقلب آشکار، که چنین تسلیمی فتح‌المبین نامیده شود؟

دولتمردان نه مشکلات جهان را حل کردند و نه بر حقوق تردیدناپذیر ملت خود تاکید نمودند، که با گشاده‌دستی از این حقوق عقب نشستند. آنها نشان دادند که حتی در تسلیم شدن و کرنش کردن افراط‌گرند. حتی اگر با تلاش دلسوزان از واگذاری دستاوردهای کشور در زمینه انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای جلوگیری شود از عواقب افراط و تفریط‌های دولتمردان ایمن نشده‌ایم، زیرا رفتارهای آنان زمینه را برای اجماع بین المللی جهت اعمال تحریم‌ها و فشارهای بیشتر به ملت ما فراهم کرده است.

چیزی که ما می‌توانیم از این ماجرا بیاموزیم آن است که خود دچار افراط نشویم. دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – مخالفان مردم صحنه را ترک می‌کنند. آیا آن روز باید کشوری تخریب شده برای ملت باقی بماند؟ آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلی‌اش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم.

تاکید بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی یک راهبرد کلیدی برای ساختن فرداست. با چنین راهبردی ما در تاریکی قدم نمی‌گذاریم و میراث‌های به جا مانده از مبارزات نسل‌های پیشین را به هیچ تقلیل نمی‌دهیم. و هر آنچه از آرمان‌ها و خواسته‌هایمان که جا بماند با زندگی‌های خود آن را به دست می‌آوریم، زیرا ساختار ظاهری هرگز تمام آن چیزی، بلکه قسمت اصلی آن چیزی نیست که در جامعه واقعیت دارد. بخش اصلی این واقعیت زندگی‌های ماست. دستگاه ظاهری می‌تواند فرزندان انقلاب را همچون تبهکاران دستگیر کند و لباس‌های تحقیرآمیز بر قامتشان بپوشاند و مردم می‌توانند با نگاهشان از آنان قهرمان بسازند و به آنان افتخار کنند. در این رودررویی کدامیک برنده‌اند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند آنان را در دادگاه‌های نمایشی محکوم کند و نگاه مردم می‌تواند آنان را در پیشگاه وجدان خویش حاکم بداند. به راستی کدامیک از این دو در واقعیت جامعه حکومت می‌کنند؟ دستگاه ظاهری با برخوردهای توهین‌آمیز خود خانواده‌های آنان را سرافکنده و خوارشده می‌خواهد و نگاه‌های مردم آنان را در عین تلخ‌کامی‌هایی که می‌چشند سربلند می‌بیند. کدامیک از این دو نگاه بر احساس این خانواده‌ها چیره است؟ دقت کنید که تنها در نگاه مردم این همه قدرت وجود دارد و تا اینجای کار هنوز حرفی از دیگر توانایی‌های آنان نگفته‌ایم. دستگاه ظاهری می‌تواند برای این خانواده‌ها تنهایی و عسرت تدارک ببیند و مردم می‌توانند آنان را در آغوش بگیرد؟ به راستی کدامیک از این دو بر کار خود غالبند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند دانشجویان غریب را به جرم ابراز عقیده از خوابگاه محروم کند و معیشت آنان را در تنگنا قرار دهد و شبکه‌های اجتماعی می‌توانند با حمایت‌‌های خود از آنان پشتیبانی کنند. تاثیر اقدام کدامیک از آنها بیشتر است؟ به راستی کدامیک از آنها قدرتمندتر است؟ بلکه اساسا تقابلی میان این دو وجود ندارد؛ یکی هست و دیگری نیست، زیرا این زندگی‌های ماست که به هر امری در نظم ظاهری جامعه معنا می‌بخشد. ما در چند ماه گذشته نه با شکستن این نظم، که با تغییر معنا دادن به آن از راه زندگی‌هایمان صحنه جامعه را تغییر دادیم. ما چه نیازی به شکستن این نظم داریم در حالی که در هر شرایطی این ما هستیم که با زندگی‌های خود به آن جهت می‌دهیم.

بعد از این نیز راه ما این است. در شرایطی که اصول متعدد قانون اساسی بتوانند بی‌محابا معطل بمانند حقیقت آن است که فرقی میان قانون خوب و بد وجود ندارد. ساختار سیاسی کشور اگر بهترین نظم ممکن باشد به چه کار می‌آید اگر زندگی‌های ما به آن اعتبار نبخشد، یعنی معنی برایش تدارک نبیند، آن را تنفیذ نکند و اجرای بدون تنازل آن را مطالبه ننماید؟ به همین ترتیب اگر این ساختار واجد اشتباهات و عقب افتادگی‌های واضح بود ما تنها در صورتی می‌توانستیم آن را اصلاح کنیم که نخست معنای آن را اصلاح می‌کردیم و این کار را با زندگی‌های خود انجام می‌دادیم.

البته بسیارند ملت‌هایی که این توانایی خود را به جا نمی‌آورند و ترجیح می‌دهند قدرت را به قدرتمندان وابگذارند. آنها در جامعه خود پیشوا نیستند، ولی مردم ما هستند.

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند. این روز عزیز را به ملت ایران تبریک می‌گویم و برای گروهی از آفرینندگان این مناسبت که اینک در بندند و دیگر اسیران نهضت سبز از خداوند آزادی، شکیبایی و پاداشی متناسب با نیت‌های بلندشان آرزو می‌کنم.

میر حسین موسوی

نگاهی به انتخابات ریاست جمهوری (قسمت آخر)

200513 — Fri, 30 Oct 2009 22:14:53 GMT

این یادداشت در سال ۱۳۸۵ در وبلاگ یادداشتهای مهاجر منتشر شده است

ج:هنر:هنر نزد ایرانیان است بس: تنها نقطه روشن فعالیت هنرمندان در عرصه سینما و موسیقی بوده است که تا حدودی از دستبرد حاکمیت در امان بوده است که موسیقی با همت اساتیدی همچون شجریان وشهرام ناظری وبرادران کامکار و مشکاتیان وپایور و دیگر عزیزان توانست به فعالعیت خود اذامه دهد. اما در عرصه سینما مشکلات فراوانی برای کارگردانان وبازیگران وجود داشته ودارد که از جمله مخملباف وتهمینه میلانی وتبریزی ودیگر کارگردانان وبازیگرانکه در پخش واکران فیلم های خود با مشکلات جدی روبرو بوده اند و در اغلب اوقات ضرر مالی متوجه تهیه کنند و کارگردان شده است. البته به لحاظ حجم مطالب در مورد هنر به همین چند سطر اکتفا می کنیم و از همه هنرمندان و هنر دوستان پوزش می خواهم.

د:آموزش وپرورش: وجود مدارس دو وسه شیفت و حتی در مناطقی از کشور وجود مدارس چهار شیفت نشان از عملکرد منفی آموزش وپرورش دارد . هنوز حتی در پایتخت کشور تعداد بسیاری مدارس دو شیفت وجود دارد البنه درایران آموزش وپرورش به تنهایی متولی آموزش نیست در ساختار دولت وزارتخانهای آموزش عالی: کار: ارشاد: کشاورزی: نقش دارند اما آموزش وپرورش نقش پایه ایی وزیر بنایی آموزش در کشور را به عهده دارد . تجربه ثابت کرده است دروس تدریسی در مدارس در طول 12 سال آموزش در مدارس ابتدایی: راهنمایی ودبیرستان به درد فارغ التحصیلان نخورده است و اساتید ونخبگان ودبیران با تجربه پیوسته نسبت به نحوه آموزش وکتابهای درسی انتقادهای فراوان دارند 70% از مردم کشور تمایلی به مطالعه کتاب وروزنامه ومجله ندارند و این ریشه در نحوه آموزش در کشور دارد اگر آموزش در کشور به گونه ای تنظیم می شد که مردم با مطالبات خود آشنا میشدند و قوانینی را که در ارتباطا مستقیم مردم وجامعه قرار دارد را در سطح کلان در مدارس آموزش داده می شد بطور حتم ناهنجاریهای کنونی که جامعه هم اینک با آن دست به گریبان است بسیار کمتر از حجم موجود بود . آموزش دادن علوم پایه بسیار مفید است اما وارنه جلوه دادن و سانسور بخش مهمی از تاریخ ایران و جهان در کتابهای درسی که در دوران حکومت پادشاهی وجود داشت در سطح وحجم وسیعتر در حکومت جمهوری هم وجود دارد مانند عملکرد شیخ فضل اله نوری: موضوع مصدق و کاشانی و عملکرد مثبت رضاه شاه در یکپارچگی و اتحاد همه اقوام کشور و فعالیتهای اقتصادی واجتماعی وآموزشی ایشان و حتی تحریف تاریخ اسلام که همگی نشان از عدم وجود نخبگان واندیشمندان دلسوز واگاه در تنظیم وباز نوشت کتب درسی دارد .

ه:رسانانهای جمعی: سخن گفتن در مورد رادیو وتلویزیون کوبیدن بر طبل بی عاری است و تکرار مکررات است به همین دلیل مسقیمآ وارد بحث روزنامه وروزنامه نگاران میشویم.

.بزرگترین زندان روزنامه نگاران در خاورمیانه در ایران است. معنای این جمله این نیست که در خاورمیانه روزنامه نگاران در نوشتن وقلم زدن آزاد هستند پس در ایران این آزادی وجود ندارد حتی در اسراییل روزنامه نگاران در نوشتن وقلم زدن آزادی ندارند البته روزنامه نگاری را با خبرنگاری اشتباه نگریم دو شغل و موضوع کاملا جدا است . اینکه ایران دمکراسی ترین کشور منطقه است در آن شک وبحثی نیست در ایران حداقل ریس جمهور : نمایندگان مجلس وشورای شهر وخبرگان توسطه رای مردم انتخاب می شوند و هر چهار سال قابل تغیر است منهای مجاس خبرگان که ده سال است اما اینکه در نحوه گزینش وصلاحیت افراد و اختیارات وسیع رهبر و بخش انتصابی حاکمیت مشکلات فراوان پیش روی دمکراسی ومردم وصاحب نظران وجود دارد موضوعی درست ومنطقی است ولی ایران در راه رسیدن به دمکراسی و آزادیهای فردی نسبت به همه کشورهای منطقه وخاورمیانه پیش گامتر است وراه بسیاری راه پیموده است . حرفه روزنامه نگاری وروزنامه نگار همیشه دیکتاتورها را آزار داده است در هیچ کجای جهان روزنامه نگار نمی تواند آزادانه بنویسد. اما چون کشور ایران در منطقه پیشگام دمکراسی بوده و هست لذا برای عبور از این جاده صعب لعبور و خاکریزهای پیش رو هزینه ایی بیشتر از دیگر کشور های منطقه پرداخت می کند . ودیگر کشورهای منطقه در آینده راه آسانتری را برای رسیدن به دمکراسی طی خواهند نمود . همانطور که کشور عراق در راه رسیدن به انتخابات آزاد هزینه سنگینی را تحمل کرده ومیکند و آن زمان که عراق از آزمون دمکراسی و آز ادی با همت ملت آن کشور موفق بیرون آمد . الگویی برای دیگر کشورهای منطقه و خاورمیانه خواهد بود. البته من نمی خواهم به تکرار مکررات بپردازم .بستن فله ایی روزنامه ومجله درایران از سال 1376 تاکنون رکورد بستن روزنامه در جهان را شکسته است و حبس و زندان کردن روزنامه نگاران برای هگان روشن و واضع است اما نقش آقای خاتمی در آزادی مطبوعات و انتشار کتاب ستودنی وقابل تقدیر است و امروز با وجود هزاران وب سایت و وبلاگ نشان از حرکت رو به جلو آزاد اندیشان برای تحقق کامل دمکراسی را می دهد آمار وارقام و مهمتر از همه شکل گیری و یارگیری کاندیداهای ریاست جمهوری و نحو گفتمان این آقایان حتی پیر سیاست آقای رفسنجانی وشخصیت هایی مانند ولایتی: کروبی: رضایی : توکلی توجه زیادی به مطالبات و دیدگاههای ملت ایران دارند . :کاری که آقای خاتمی در طول هشت سال ریاست جمهوری خود انجام داد در طول 100 سال تاریخ ایران انجام نشده بود ودر گذشته ملت ایران فقط سیاه لشکری برای قدرتمندان و کسب قدرت بود ولی امروز مردم ارزش پیدا کرده اند و اینکه مردم ولی نعمت ما هستند از شعار به عمل در آمده است . و با شرکت نکردن در انتخابات مشروعیت جمهوری اسلامی پایان می یابد و آقایان با تهدید جدی برای انتقال قدرت به نمایندگان واقعی مردم از طریق مسالمت آمیز مواجهه خواهند شد. کسانی که شعار می دهند حاضر نیستند ریس جمهور تدارکاتچی باشند جرا وقتی آقای خاتمی این موضوع را مطرح کرد به یاری او نیامدند مگر آقای خاتمی ریس جمهور کدام کشور وکدام مردم بود جرا در ان زمان همه سکوت کرده بودند در تاریخ ایران رای آقای خاتمی برای هیچ ریس جمهوری تکرار نخواهد شد و هیچکس هم برای ایران خاتمی نخواهد شد خاتمی فراینده دمکراسی را بدرستی طی کرد و جامعه با مطالبات خود آشنا شده است ومحال است بتوان جلوی مطالبات مردم را گرفت ویا جامعه را به عقب کشید ایران وملت ایران به پیش می رود و این راه را موفقعیت وپیروزی ملت ایران است از این پس از شرکت در هر گونه انتخابات خودداری کنیم و انتخابات ریاست جمهوری را بطور جدی تحریم نموده و از شرکت در آن خوداری کنیم تا بدانند ملت ایران برای رای ونظر خویش ارزش وهویت قایل است و بدانید به علت حضور آقای خاتمی امکان تقلب یا اعلام آرای کاذب ودروغی وجود ندارد و اگر چنین اتفاقی رخ دهد آقای خاتمی به ملت ایران کم لطفی و خیانت کرده است

نگاهی به انتخابات ریاست جمهوری (قسمت دوم)

200513 — Mon, 26 Oct 2009 17:29:49 GMT

این تحلیل را در سال ۱۳۸۴ نوشتم که مجددا ان را منتشر می کنم

ادامه بحث مسکن: از سال 1376 تا اسفند 1383 قیمت مسکن افزایشی برابر با 300 % داشته است .که در دوره مشابه در انگلستان افزایش قیمت مسکن 25 % رشد داشته است و هر دو کشور جمعیتی حدود 70 میلیون دارند. بعنوان نمونه قیمت یک متر آپارتمان در منطقه تهران پارس در سال 1376 بین 200 تا 270 هزار تومان با توجه به محلهای مختلف در نوسان بوده است. و در نیمه دوم سال 1383 بین 600 تا 670 هزار تومان بوده است. تهران پارس به علت نزدیکی به خاک سفید از افزایش کمتری نسبت به دیگر مناطق تهران برخوردار است.از سال 1360تا امروز دولت هیچ نقشی ذر کنترل و مهار قیمت مسکن نداشته است.اما در افزایش قیمت مسکن به عناوین و طریق مختلف نقش تعین کننده و اساسی داشته است.مثل طرح خرید تراکم وافزایش بنا که شهرداری به متقاضیان می فروخت و طرح داخل وخارج محدوده . که طرح خرید تراکم در اختیار ماقیا مسکن قرار داشته و قرار دارد که این طرح سالهاست در افزایش قیمت مسکن تاثیر بسیار داشته است. و هر وقت مافیا مسکن تشخیص بدهند طرح فوق را وارد بازار می کنند و یا از بازار خارج می کنند.آمار با صراحت می گوید بیش از 80 % از معلمین و 70 % از کارمندان و 60 % از کارگران صاحب مسکن نیستند و در مسکن اجاره ایی زندگی میکنند. دولت در شهرهای کوچک و روستاهای با جمعیت بالا وحومه شهرهای بزرگ نسبت به سرمایه گذاری در بخش مسکن اقدام نموده است ولی این سرمایه گذاری فقط برای اعلام حضور است . وگرنه دولت بخوبی می داند که نقش افرینی در بخش مسکن ندارد. سرمایه گذاری دولت در بخش مسکن به مانند آن مردی می ماند که می خواست با یک سطل ماست یک دریا دوغ بسازد وقتی رهگذاری به او گفت این کار نمیشود آن مرد با هیجان گفت اگر بشود چه می شود.اگر دولت توانایی برنامه ریزی واستفاده از تجربیات کشورهای موفق در بخش مسکن راداشته باشد و بخواهد از امروز این برنامه اجرا کند تا 5 سال دیگر 50 % مشکلات بر طرف خواهد شد. در غیر این صورت کلاف سر درگم مسکن همچنان باقی خواهد بود.

ب: اشتغال: مشاغل کاذب مانند. خرید وفروش ارز: کوپن فروشی: مسافرکشی: بار مسولیت دولت را در زمینه ایجاد اشتغال بسیار سبک کرده است. با این حال دولت حتی نتوانسته است 20 % از برنامه های خود در مورد اشتغال را عملی کند. بعنوان نمونه در سال 1380 نزدیک به هفت میلیون رای اولی داشتیم که در آن سال 16 ساله بودند وامروز 20 سال سن دارند چه تعدادی از رای اولی های سال1380 و سال 1376 جذب بازار کار شده اند و یا اینکه دورهای آموزشی را برای ورود به بازار کار گذرانده اند . ظرفیت دانشگاهای کشور مشخص است . استخدام در سازمانهای دولتی و وزارتخانه های دولت هم تابع شرایط استخدام کشوری است مانند آموزش وپرورش که جذب نیرو از طریق دانشگاه تربیت معلم است و و نهادها وسازمانهای تابع مقام رهبری هم شرایط وضوابط خود را دارد.اما وزارت کار در زمینه ایجاد اشتغال کارهایی را صورت داد که هیچ تاثیری در روند رو به جلو افزایش بیکاری نداشته است . وزارت کار ساخت بیش از 150 کاگاه صنعتی در روستاهای با جمعیت بیش از 5000 نفر را به بخش خصوصی واگذار کرد که این نوع کارگاها می توانست برای 7 تا 15 نفر ایجاد کار نماید . که این کارگاها بعلت عدم رعایت استانداردهای لازم مانند رعایت استاندارد ارتفاع سقف کارگاه: بهداشت محیط کار : ایمنی: و نحوه ساخت ساختمانهای کارگاهی که تمامآ نادرست و غلط و خارج از اصول ساختمانهای کارگاهی بود تاکنون مورد بهره برداری قرار نگرفته است اما در برنامه بودجه به لحاظ اینکه بودجه آن مصرف شده است لذا بر روی کاغذ کار ایجد شده است و تعدادی از بیکاران از برنامه ایجاد کار خارج شده اند در حالیکه در واقعیت این چنین نیست وتعداد بیکاران با توجه به ورود گروه جدید جویای کار افزایش یافته است . سرمایه گذاری دربخشهای مختاف اقتصادی :برنامه ریزی واقعبینانه:تنها راه خروج از بن بست وضعیت کنونی در زمینه اشتغال است.

ج: درامده افراد جا معه: در شرایط کنونی 51 % از درآمد کشور در اختیار 25% افراد جامعه است و 49 % از در امد به تناسب زندگی در شهرهای بزرگ و کوچک و روستاها تقسیم شده است که به هیچ وجه عادلانه نمی باشد. این نوع تقسیم از سال 1369 تاکنون برقرار است . میانگین حقوق یک کارمند دولت در سال 1360 معادل 4000 تومان بوده است معادل 200 دلار در ماه ولی امروز حقوق میانگین یک کارمند دولت 250000 تومان است معادل 5/312 دلار است یعنی رشدی نزدیک به 51% از سال 1360 تا سال 1383 اما در مقابل رشد تمام خدمات و کالاها حتی خدمات و کالاهای دولتی افزایشی بیش از 400% داشته است .بدون گفتگو بخش عظیم درآمده کشور در اختیار افراد محدود ومقامات علیرتبه تا رده پنجم وششم حکومت جمهوری اسلامی است . ودولت و شخص آقای خاتمی از موضوع کاملا اگاه است اما قدرت مقابله با ان را ندارد.به دلیل اینکه نهادها وسازمانهای زیر نظر مقام رهبری علاوه بر استفاده از بودجه دولتی درآمد ساز هم هستند و در مقابل استفاده از بودجه ودرآمد خود به هیچ کس پاسخگو نیستند و در تمامی بخشهای اقتصادی کشور موازی با دولت فعالیت می کنند واگر در مقطعی لازم باشد دولت را کنار می زنند . ودولت قادر به کنترل و مقابله با مجموعه این نهادها وسازمانهای زیر نظر مقام رهبری نمی باشد به لحاظ اینکه در قانون اساسی وظایف و اختیارات مقام رهبری تعریف شده است .و رهبر در قانون اساسی صاحب ومالک کشور و درآمد مردم آن است . خانه از پایه ویران است . هیچ تفاوتی بین اختیارات رهبر جمهوری اسلامی وپادشاه عربستان وجود ندارد. رهبر به هیچکس پاسخگو نیست و احکام تمام پستهای انتصابی توسطه ایشان صادر می شود از جمله اعضای شورای نگهبان که صلاحیت نمایندگان مجلس خبرگان و شورای اسلامی و ریس جمهوری را تایید می کنند وتفسیر اصول قانون اساسی رانیز به عهده دارند . ملت ایران در مقابل بخش انتصابی حکومت کاملا خلع سلاح است .و قادر به هیچ کاری نیست .

د: رفاه اقتصادی: مسکن: کار: درآمد: مساوی است با رفاه اقتصادی این سه عامل شرایط را برای ادامه زندگی و نگاه به آینده را مهیا می کند رفاه اقتصادی بار روانی جامعه را کاهش می دهد و از ناهنجاریهای اجتماعی بشدت می کاهد و آن را کنترل ومهار می کند رفاه اقتصادی به همراه خود رفاه اجتماعی وتوسعه اجتماعی را به دنبال دارد.رفاه اقتصادی سبب می شود تا مردم به مسایل مهمتر جامعه بیندیشند و مانع خودکامگی دولتمردان و حکومت مداران شوند . رفاه اقتصادی دمکراسی را قانونمند وفراگیر می کند و بدون حل مشکلات اقصادی ورفاه اقتصادی دمکراسی ومردم سالاری امری محال وغیر ممکن است

2_ حوزه فرهنگ وآموزش: حوزه فرهنگ وآموزش در برگیرنده تمام مسایل فرهنگی کشور از فساد اداری: اندیشه : آموزش وپرورش: هنر: رسانهای جمعی مانند رادیو و تلویزیون وروزنامه ونویسندگان میباشد.

الف:فساد اداری:فساد در سیستم اداری ایران از بالاترین رده مدیریت تا پایتن ترین سطوح که کارمندان هستند بخوبی قابل لمس و مشاهده است بگونه ایی که فسا قانونمند ونهادینه شده است فساد تنها رشوه خواستن وگرفتن آن نیست . رشوه واختلاس در سطوح متوسطه وپایین اداری صورت میگرد هر چه بالاتر بروی فساد صورت دیگر پیدا میکند وچهره آن با شعارهای فریبنده پوشانده می شود .وقتی مقامات عالی رتبه نظام در حال تحمیل عقاید و نظرات خود هستند واطرافیان خود را در مصدر کارها قرار میدهند و آنها برای حفظ منصب خود تابع مطلق هستند و چون این افراد در حفظ ارزشهای مد نظر حکومت مداران کوشا وامین هستند لذا در مقابل تخلفات مصون می باشند. قتلهای زنجیره ای: حادثه کوی دانشگاه: رد صلاحیت گسترده و بی رویه نامزدهای هفتمین دور انتخابات مجلس شورای اسلامی توسطه شورای نگهبان: توقیف فله ای مطبوعات به وسیله قوه قضایه: قتل زهرا کاظمی توسطه ضابطین قضایی: دستگیری و بازداشت غیر قانونی روزنامه نگاران و نویسندگان ووبلاگ نویسان: همگی از فساد در ارکان نظام خبر میدهد حاکمین و حکومتمداران برای ماندن در قدرت به هر اقدامی دست میزنند پس نمیتوان از یک کارمند دون پایه دولت انتظار داشت تا در محیط فاسد ایشان با صداقت وسالم کار کند واز افراد جامعه خواست که در روابط وضوابط اصول وقانون را اجرا کنند وقتی فساد در بیت رهبری تا فراشخانه انجا هم ریشه دوانده چگونه می توان انتظار داشت دیگر ارکان جامعه پاک باقی بمانند.وقتی کرم به مغز انسان وارد شود پیکر انسان از کار می افتد.تا زمانی که نهادهای انتصابی وجود دارند وهیچ نظارتی بر عملکرد آنها وجود ندارد فساد اداری در ایران وجود خواهد داشت و امثال شهرام جزایری قربانیان آن خواهند بود تا عناصر اصلی فساد همچنان به اعمال پلید خود ادامه دهند

ب:اندیشه: در قرون وسطا انسانها را بخاطر اندیشیدن به قتل می رساندند ودر کوره آدم سوزی انسانها را می سوزاندند از قرون وسطا دهها سال گذ شته است و هنوز کلیسا ومردم از آن واقعه ناراحت وغمگین هستند در حالیکه هیچ کس از دوران قرون وسطا در دوران فعلی زندگی نمی کند اما چون در اروپا انجام شده است لذا مردمان اروپا شرمگین هستند اما در کشور ایران بخاطر فکر کردن و نه بیان کردن جوانان 17 و18 ساله را به اعدام محکوم کردند و در ایران نویسندگان را با فتوای روحانیون بلند پایه به قتل رساندند بدون اینکه حتی یک بار صادر کننده فتوا قیافه مقتول را دیده باشد ویا نوشته ایی از او را مطا لعه کرده باشد.فقط اطلاعات راوی برای صدور فتوا کافی بود و با قتل نویسندگان اسلام واحکام آن کماکان قوی وزنده باقی می ماند هیچکدام از کسانی که امروز در زندان بسر می برند واینکه در چند سال گذشته به قتل رسیده اند اسلحه گرم بکار نبردهاند بلکه فقط با قلم خویش نظرات و دیدگاهای خود را بیان کردند.اما متاسفانه پاسخ قلم گلوله ومرگ وزندان بود. آدم کشان بعد از انتخاب آقای خاتمی با قتل داریوش فروهر وهمسر گرامی ایشان تنفرو ترس خود را توام با هم به نمایش گذاشتند.تا همگان حساب کار دستشان بیاید.اما چون ملت در راهی که انتخاب کرده مصمم وقاطع بود لذافشار بر آدم کشان وارد شد وزندان جاگزین قتل وکشتار شد. و امروز به قول آقای جنتی احکام اعدام بسیاری صادر وآماده اجرا است ولی مصلحت نظام اجازه اجرا ان را نمی دهد. پس زندان موقتآ جایگزین کشتار واعدام شده است.

نگاه به تاریخ انقلاب اسلامی و مروری بر اصلاحات در ایران(قسمت اول)

200513 — Thu, 22 Oct 2009 21:57:18 GMT

لازم به یاد اوری است که این یادداشت را بیست یکم جولای ۲۰۰۵ نوشته ام و در ادامه این یاد داشت که در قسمت دو و سه می باشد به مسایل اقتصادی نیز اشار کرده ام.

نگاه به تاریخ انقلاب اسلامی و مروری بر اصلاحات در ایران(قسمت اول)

(این نگاه و تحلیل در برگیرنده موضوع جنگ ایران و عراق نیست و مسایل اقتصادی را در بر نمی گیرد و فقط و فقط با نگاه به بعضی از وقایع قصد اتصال انقلاب به اصلاحات را دارد و لذا این نوشتار تاریخ انقلاب و فراز و نشیب های ان نمی باشد.) در بیست ودو بهمن پنجاه و هفت تاریخ سلطنت در ایران بسته شد و پایه های تخت سلطنت با اراده مصمم ملت ایران در هم شکست و حضرت امام خمینی(ره) با اتحاد بی سابقه ملت ایران به رهبری کشور برگزیده شد.همه گروههای سیاسی با هر مکتب و ایدلوزی در صحنه سیاسی کشور فعالیت می کردند دفاتر سازمانهای سیاسی در اقصی نقاط ایران دایر بود و هیچکس نسبت به وجود این سازمانها اعتراضی نداشت و امام راحل بارها فرموده بودند همه در ابراز عقیده آزاد هستند .هنوز جوهر مرکب حکم نخست وزیری مرحوم زنده یاد بازرگان خشک نشده بود که تعدادی از سازمانهای سیاسی سهم خود از قدرت را مطالبه می کردند و حضرت امام (ره)بعد صدور فرمان تشکیل دولت موقت /دستور تهیه پیش نویس قانون اساسی را صادر فرمودند.بعد تهیه پیش نویس قانون اساسی مجلس خبرگان قانون اساسی تشکیل گردیدهر کس با هر عقیده و مرامی می توانست برای عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی کاندید شود و همه گروههای سیاسی که متشکل از کمونیست ها/سوسیالیست ها/ملی گراها/اقلیت های دینی و مدافعان تشکیل جمهوری اسلامی خود را برای عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی نامزد کردند و هیچ کس رد صلاحیت نشد و همه توانستند خود را در معرض انتخاب مردم ایران قرار دهند . تشکیل و تاسیس مجلس خبرگان نشان از نزدیکی دیدگاه مردم و امام بود و همه کسانی که موفق به جلب رای مردم برای ورود به مجلس خبرگان شدند از یاران امام بودند و همه آنان مورد تایید بنیان گذار انقلاب اسلامی بودن هر چند با ایشان در بسیاری موارد اختلاف عقیده و نظر داشتند مجلس خبرگان تدوین قانون اساسی را به پایان برد و آن را جهت تایید نهایی به رای مردم گذاشت و قانون اساسی با رای ملت ایران به تصویب نهایی رسید. بلافاصله تعدادی از گروههای سیاسی در خصوص رد قانون اساسی اقدام به صدور اعلامیه و اطلاعیه کردند و از جمله سازمان مجاهدین خلق با صدور اطلاعیه ایی از قبول قانون اساسی خودداری کرده و در رای دادن به قانون اساسی را تحریم نمود .بعد از تصویب قانون اساسی توسط ملت ایران انتخابات اولین دوره ریاست جمهوری آغاز شد و مجددا همه گروههای سیاسی به معرفی نامزد مورد علاقه خود مبادرت کردند و حضرت امام تمامی نامزد ها را مورد تایید قرار دادند و در مورد کسانی که صلاحیت شان رد شده بود منوط به قبول قانون اساسی نمودند. سازمان مجاهدین خلق در حرکتی کودکانه ابتدا مجاهده نستوه مرحوم ایتاله طالقانی را به عنوان نامزد خود معرفی کرد با اینکه ایشان با این پیشنهاد مخالف بودند اما قبل از برگزاری انتخابات رحلت کردند و سازمان یاد شده بلافاصله حضرت امام را به عنوان نامزد خود معرفی کردند درحالیکه می دانستند امام نیازی به قرار دادن خود به معرض رای مردم ندارند و ضمنا ایشان برای کسب قدرت و مقام علاقه ایی ندارند .با گذشت همه این حوادث هنوز آزادی بیان و عقیده به طور کامل در تمامی سطوح جامعه وجود داشت و همه گروههای سیاسی دارای روزنامه و هفته نامه بودند و در رسانه ملی به بیان دیدگاههای خود می پرداختند وهچکس به خاطر ابرازو بیان عقیده محاکمه و زندانی نشد .امام همه را به اتحاد و همدلی و وحدت در کلمه دعوت می کردند .تاکنون هیچ کدام از تحلیل گران و تاریخ نویسان و روشنفکران نسبت به تحلیل و بررسی جمله /وحدت کلمه داشته باشید/نپرداخته اند در حالیکه امام با بیان همین جمله از همه گروهها و سازمانهای سیاسی و غیر سیاسی با هر عقیده و مکتبی می خواست تا در مورد خدمت به ملت ایران و رسیدن به استقلال و آزادی وحدت کلمه داشته باشند و هر کس ساز خود را نزند و همه به اصول انکار ناپذیر وقوع انقلاب اعتقاد داشته باشند.اما متاسفانه بعد از گذشت هیجده ماه از پیروزی انقلاب دشمن متجاوز به خاک ایران حمله کرد و بخشی از شهرهای مرزی ایران را به اشغال خود در آورد و در اینجا باید در دو جبهه مقاومت می شد یکی با سهم خواهی گروههای سیاسی از قدرت و دیگری مقاومت در مقابل دشمن متجاوزو ریس جمهور وقت که با فرمان معمار بزرگ انقلاب به فرماندهی کل قوا منصوب شده بود با تعدادی از یاران امام که مورد تایید و علاقه معظم اله بودند . بسیاری دلسوزان و دوستداران انقلاب در جهت رفع اختلاف تلاش زیادی نمودند اما متاسفانه هر روز دامنه اختلافات گسترده تر می شد تا اینکه اولین ریس جمهور منتخب مردم توسط اولین دوره مجلس شورای اسلامی منتخب مردم از مقام خود عزل گردید. جنگ و دفاع از مهین که هر لحظه دامنه آن وسیع تر می شد اجازه ادامه اختلافات داخلی را نمی داد و چون اختلافغیر قابل حل شده بود چاره ایی به غیراز حذف یکی از این دونبود تا بتوان جنگ را اداره و از تجاوز بیشتر متجاوز جلوگیری نمود. اما بلافاصله بعد از عزل اولین ریس جمهور اسلامی ایران توسطه سازمان موصوف به مجاهدین خلق جنگ مسلحانه آغاز شد و سپس ترور مقامات کشور و بمب گذاری و ترور مردم عادی از بقال و معلم و غیره به اتهام جاسوسی به نفع جمهوری اسلامی را بدنبال داشت .از همین جا آزادی های سیاسی و محدود شد و برای حفظ تمامیت ارضی کشور و جلوگیری و ممانعت از تجزیه کشور راهی جز محدود کردن فعالیت های سیاسی وجود نداشت و باید کشور را با وضعیت خطر ناکی که با آن دست به گریبان بود کنترل می کردند و همین امر باعث شد تا از انتشار هرگونه روزنامه و رسانه مطبوعاتی که به مشکلات دامن می زد جلوگیری به عمل می آمد و بی تردید در چنین شرایطی ممکن است اشتباهاتی هم رخ دهد که امری طبیعی است اما آرام آرام و با تسلط بر اوضاع سیاسی و جنگ مجددا گروههای سیاسی فعالیت خود را آغاز کردند و مجمع روحانیون با جدا شدن از بدنه جامعه روحانیت مبارزه تهران اعلام موجودیت کرد و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی نیز که در ابتدای انقلاب تشکیل شده بود به بیان نظرات خود پرداخت وو گروهها و سازمان های سیاسی که در قیام علیه مسلحانه علیه نظام شرکت نداشتند فعالیت خود را سر گرفتند و بعد از پایان جنگ دیری نگذشت که بنیان گذار جمهوری اسلامی دعوت حق را لبیک گفت و به لقا اله پیوست و حضرت ایت اله خامنه ایی به رهبری جمهوری اسلامی با اکثریت رای نمایندگان مجلس خبرگان رهبری برگزیده شدند و آقای هاشمی رفسنجانیبه عنوان چهارمین ریس جمور ایران با رای مردم به این سمت انتخاب شدند و اصلاحات با تشکیل اولین دولت به ریاست حضرت ایت اله رفسنجانی به آرامی اغاز شد .که اقایان خاتمی/ عبداله نوری/عطاله مهاجرانی/معین پایه گذاران آغاز اصلاحات در دولت آقای رفسنجانی بودند . ادامه دارد

آنان که گذشته را به خاطر نمی آورند محکوم به تکرار ان هستند.

200513 — Sun, 18 Oct 2009 21:35:46 GMT

این یاداشت را در سال ۲۰۰۶ نوشته ام که در سایت انتخاب نیز در همان سال منتشر شده است اما مجددا امروز ان را منتشر کردم

خوشبخت ان کسی است که سر گذشت دیگران پند بگیرد. حضرت رسول اکرم و گرامی اسلام (ص)

آن کس که از روزگار تجربه اموخت هرگز فریب جهانیان را نخواهد نخورد. حضرت امام حسن(ع)

از دید روانشناسان سه عامل مردم را وادار می کند که بخواهند تغییر کنند.

1- رنج: وقتی مردم به حد کافی رنج دیدند و وقتی سالها به در بسته زدند و خسته شدند و وقتی سالها راه بخصوصی را پیمودند و سود و حاصلی نبردند و وقتی که از نظر روحی و جسمی سقوط کردند لحظه ایی فرا می رسد که می گویند دیگر بس است و می خواهند تغییر کنند و دیگر برایشان مهم نیست که چه خواهد شد فقط می خواهند وضعیتی را که در ان به سر می برند تغییر دهند و ممکن است تغییر وضعیت به ضرر شان باشد و یا به سود شان تنها برایشان این اصل مهم است که وضعیتی که در ان زندگی می کنند تغییر کند.

2- ملالت: ملالت هم باعث می شود تا مردم در وضعیت خود تغییرات عمده ایی را بوجود بیاورند آنها که مدام و در طول عمرشان پیوسته این پرسش را از خود دارند که فردا چه خواهد شد و هر روز نا امیدانه در انتظار فردایی بهتر هستند و بی انکه هدفی را دنبال کنند و یا طرح و برنامه ایی برای آینده داشته باشند در انتظار امدن روز های بهتر هستند و وقتی می بینند که روز ها و ماهها در پی هم و بدون کوچکترین تغییری می گذرد انگاه فریاد بر می آورند و مصرانه خواهان تغییر وضعیتی هستند که در آن به سر می برند و بی انکه بدانند در پی این تغییر چه شرایطی بوجود خواهد امد فقط یک صدا خواهان تغییر می باشند و این جمله را که زندگی باید چیزی بیش از این باشد را تکرار می کنند.

3-آگاهی فکری:سومین موضوعی که ملتی را وادار به تغییر می کند آگاهی فکری و بالا رفتن سطح دانش و اطلاعات عمومی اکثریت جامعه است.وقتی آگاهی فکری و دانش اجتماعی ملتی رشد کرد انگاه شناسنامه و عملکرد تک تک دولت ها و مسولان را مطالعه می کنند و وقتی ملتی اگاهی فکری داشت دیگر به شعار و وعده رای نمی دهد چون می داند که ایا امکان تحقق این شعارها و وعده ها امکان پذیر است یا نه . وقتی دانش عمومی ملتی رشد کرد دیگر کسی نمی تواند سر او کلاه بگذارد و یا حداقل کلاه گشاد نمی تواند بگذارد.

وقتی ملتی صاحب دانش و اگاهی فکری شد پیرامون محیط زندگی و جهانی که در ان زندگی می کند تحقیق و مطالعه می نماید و راز موفقعیت دیگران را جستجو می کند و سعی می نماید تا از تجربیات دیگران بهره و استفاده ببرد. وقتی ملتی صاحب اگاهی فکری شد مفهوم امنیت و ازادی و رفاه اقتصادی و رفاه اجتماعی و استقلال را بخوبی درک می کند.وقتی ملتی به دانش اجتماعی دست یابد میداند که حقوق مسلم و غیر قابل انکار او چیست و در کجا است و دیگر کسی نمی تواند برای ابتدایی ترین حقوق مسلم او خط و ربط تعیین کند و وقتی ملتی فهمید که چه می خواهد خواسته خود را از زبان خودش بیان می کند و دیگر قیم نمی خواهد.وقتی ملتی اگاهی فکری پیدا کند دیگری موضوعی به نام حجاب که بیش از پنجاه سال است ما را در چنبره خود گرفتار کرده است به عنوان یک معضل گلوی جامعه را نمی فشرد تا انجا که مهمترین دغدغه و دل نگرانی علمای بزرگوار قم بشود و وقت دولت و مجلس و نخبگان را نیز به خود اختصاص دهد و دهها دگر اندیش و صاحب نظر و در اخر ملتی را مشغول خود کند.

وقتی ملتی به اگاهی فکری دست یافت در پی تقویت دانش و اگاهی خود تلاش می کند و سپس این پرسش را ازخود می نماید که ایا فن اوری هسته ایی که مرتبا فریاد می زنیم حق مسلم است چیست و ایا سر منزل مقصود و راز موفقعیت دست یابی به فن اوری هسته ایی است و اگر کشور ایران موفق شود غنی سازی اورانیوم در سطح تولید انبوه را انجام دهد و اگر دانشمندان و دست اندرکاران فن اوری هسته ایی موفق شوند دانش هسته ایی و اورانیوم غنی شده ایی را تولید کرده اند به جهانیان عرضه کنند و بفروشند ایا در پی ان رفاه اقتصادی و اجتماعی و امنیت برای کشور و ملت و نسل های اینده کسب خواهد شد. و وقتی ملتی اگاه شد پیرامون خود را می نگرد وبه غول هسته ایی جهان کشور روسیه نگاهی می اندازد و انگاه پی می برد که یکی از عمده ترین تولید کنندگان سوخت هسته ایی است و تعداد بسیار زیادی موشک و تجهیزات و اسلحه های مجهزه به بمب اتم دارد اما ملت روسیه باید برای کسب کار و معاش و فرار از فقر و بیکاری هزاران کلیومتر دورتر از وطن خود زندگی کنند. اری تمامی کشورهای اروپای شرقی که وابسته شوروی بودند صرفا و فقط در صنعت اسلحه سازی و ماشین الات وابسته به صنعت اسلحه سازی فعالیت می کردند و امروز حتی با گذشت نزدیک به بیست سال از استقلال این کشور ها هنوز در امدسرانه مردم کشور های اروپای شرقی به 1000 دلار در سال نمی رسد برزیل که به تازه گی به علم فن اوری هسته ایی دست یافته است و در صدد تولید سوخت هسته ایی و احتمالا کلاهک هسته ایی می باشد دارای 120 میلیون جمعیت است که نزدیک به بیست درصد جمعیت ان ناچارند شب را در خیابان بخوابند و بیشترین امار بی سرپناهان در جهان را دارا است و کره شمالی که که به این فن اوری دست یافته است و ظاهرا مجهز به کلاهک هسته ایی نیز هست در فهرست کشور های فقیر جای دارد و اگر کسی موفق به فرار از کره شمالی شود و بتواند خود را سالم به کشور ثالثی برساند تصور می کند که به کره دیگری به غیر کره زمین رفته است.

آِیا فنی اوری هسته ایی توجیه اقتصادی دارد ؟ یا کشاورزی مکانیزه و تولید مواد غذایی وابسته به ان ؟ و یا تولید خودرو و صادرات ان ؟آیا جذب توریست و تاسیس تفریحگاه و هتل و جذب جهانگردان توجیه اقتصادی دارد یا رودر رو شدن با جهان؟کدام کشور جهان از تولید و فروش دانش هسته ایی و غنی سازی اورنیوم ثروتمند شده است و کدامین یک از کشور های جهان دارای فن اوری هسته ایی می باشند که در مجموعه کشور های تاثیر گذار هستند و امنیت کدام کشور دارای فن اوری و دانش هسته ایی تضمین شده است روسیه – هند –پاکستان –کره شمالی-چین که دارای فنی اوری هسته ایی می باشند در فهرست کشور های فقیر قرار دارند و اگر کمک و سرمایه گذاری کشور های اروپایی و خصوصا امریکا در این کشور ها نبود ملت های انان باید هوا می خوردند چرا از بیان حقیقت طفره می روید و اگر فن اوری هسته ایی و دانش هسته ایی را برای مستحکم کردن پایه های نظام می خواهید و تصور می کنید طول عمر نظام جمهوری اسلامی را تضمین و یا حداقل تقویت خواهد کرد سخت در اشتباه هستید چرا که اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی(روسیه امروز که به پادوی سیاست های امریکا تبدیل شده است و از نمد باقی مانده به فکر ساختن کلاهی برای خود است) به عنوان یکی از دو ابر قدرت بزرگ جهان دچار فقر ایدلوزیک و فروپاشی شد وکمونیست حداقل برای دویست سال اینده به بایگانی تاریخ سپرده شد. بیاییم با خودمان صادق باشیم و بیش از این اب در هونگ نکوبیم.

اتهام: اختلاف سلیقه با مقام معظم رهبری

200513 — Fri, 02 Oct 2009 11:53:56 GMT

از قول آقای ابطحی نوشته شده است که امروز بازجوی ایشان مهمان وبلاگ آقای ابطحی است و سپس بازجوی محترم دست به قلم شده است و بزرگترین و عمیق ترین اتهام آقای ابطحی اختلاف سلیقه با رهبر جمهوری اسلامی در خصوص نتیجه انتخابات و حوداث بعد از ان است و 4 اتهام را متوجه آقای ابطحی کرده است 1- امکان تقلب در انتخابات 2-آشوبهای خیابانی 3-ناامنی ایجاد شده4- چرا شیرینی انتخابات را به کام مردم عزیز تلخ کردن؟

هر 4 اتهام وارده شده به آقای ابطحی و دیگر اسرای در بند بر گرفته از بیانیه رهبری در تاریخ شنبه 23 خرداد 1388 است دقیقا یک روز پس از برگزاری دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و خطبه های نماز جمعه 29 خرداد 1388.

آقای بازجو خودش و آقای ابطحی را از قبیله انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ولی با نظر و سلیقه های متفاوت فراوان می داند و می گوید در خصوص 4 اتهام وارده با آقای ابطحی وارد بحث شده است و جالب اینجا است که درهر 4 مورد اتهامات ( اختلاف نظر به قول آقای بازجو )این آقای ابطحی است که قانع می شود و بعد از مدتی متوجه اشتباهات خود و سران اصلاح طلب و میلیون ها ایرانی که از آقای میر حسین موسوی حمایت کره اند می شود.

با استناد به انچه که به قلم بازجوی آقای ابطحی نوشته شده است داشتن اختلاف سلیقه و نظر با رهبر جمهوری اسلامی یک جرم مسلم و اتهامی غیر قابل گذشت است .

آقای بازجو می گوید که آقای ابطحی باور نمی کرد که بازجویش چنین رفتاری با او داشته باشدو دلیل بازجو در اثبات انچه نوشته این است که آقای ابطحی در وبلاگ خود بر اساس شنیده هایش در مورد نحوه برخورد با زندانیان نوشته بود. آقای بازجو در همان نوشته اش صراحتا گقفته است که آقای ابطحی معاون ریس جمهور وقت آقای خاتمی بوده است.

اگر شنیده ها و تحقیقات آقای ابطحی که معاون ریس جمهور وقت آقای خاتمی نادرست و غلط بوده است پس چگونه می توان اظهارات و تحقیقات معاونان و ریس جمهور غیر قانونی فعلی را تایید کرد واقعا برای این آقایان این سوال بوجود نمی آید که با بیان چنین مطالبی کل و اصل نظام جمهوری اسلامی متهم به دروغگویی می کنند.

آیا وقتی آقای ابطحی ریس دفتر و معاون ریس جمهور وقت آقای خاتمی بوده است و در خصوص انچه که در زندان های جمهوری اسلامی بر زندانیان سیاسی رفته است دروغ و خلاف واقع است پس اسناد زنده ان که اکبر گنجی و محسن سازگارا و برادران محمدی و احمد باطبی و علی افشاری و صدها نمونه دیگر ان که تعدادی از انها مجبور شدند تا تحت فشار و زیر شکنجه های روحی جسمی اعتراف کنند و سپس و بعد از آزادی از زندان همه انچه را که اعتراف کرده بودند را تکذیب کرده اند و اعلام داشته اند که تحت فشار روحی و زیر شکنجه بوده است از از جمله آقای عزت الله سحابی که با او چه کردند

بازجوی محترم می گوید با اینکه اصل دستگیری تصمیمی فراتر از من بود اما سعی کردم در کار خود ادب اسلامی را که از آموزه های حضرت امام (ره) و پس از آن مقام معظم رهبری بوده را رعایت کنم .

سوال اینجا است . چرا آقای بازجو از آموزه های رسول مکرم اسلام (ص) و حضرت علی(ع) و بالاتر و مهمتر از همه از آموزه های قرآن کریم بهره نبرده است و اگر سیره این بزرگواران را الگو رفتاری خود قرار می داد قطعا ختالاف نظر و سلیقه را جرم و اتهام محسوب نمی کرد و هیچ دلیلی پیدا نمی کرد تا آز آقای ابطحی بازجویی نماید.

اما آیا کدامین وجدان بیدار و اگاه اعتراضات آرام خیابانی مردم ایران را آشوب های خیابانی قلمداد کند جمعیتی میلیونی با سکوت راه پیمایی کند و سکوتشان سرشار از ناگفته ها باشد.

در پایان آقای بازجو سعی کرده خود را از اتهامات وارده مبرا کند و با بیان اینکه یک کشور به مشاغل مختلفی احتیاج دارد و از رافت اسلامی و اصل انسانیت و وظیفه ملی یاد کرده است که این نشان می دهد که شخص بازجو در مقابل این سوال بزرگ از خود قرار گرفته است که چرا و به چه دلیل باید از آقای ابطحی بازجویی کند و در تلاش بوده است تا به گونه ایی عملکرد خود را توجیه کند .

انچه که از نوشته های بازجوی محترم آقای ابطحی برداشت می شود این است که آقای بازجو هم حتی اتهامات وارده به آقای ابطحی را قبول ندارد .

احمد علیپور

نگاهی به برنامه نوبت شما تلویزیون فارسی بی بی سی

200513 — Wed, 30 Sep 2009 01:35:07 GMT

امیدوارم قصدتان از تامین برنامه نوبت شما در جهت تفریح و سرگرمی نباشد و تصور بر این است که برنامه نوبت شما در انحصار و اختیار یک تفکر خاص است که در جهت القا همان تفکر هدایت می شود .من نسبت به برنامه نوبت شما انتقادات اساسی و ریشه ایی دارم که خدمتتان تقدیم می دارم.

1-گاهی اوقات در برنامه نوبت شما مشاهده می کنم که دو نفر را برای مناظر ازطر یق تلفن در برابر هم قرار می دهید باید عرض کنم که مناظره پیش زمینه قبلی می خواهد و باید طرفین مناظره بدانند که در چه زمینه و موضوعات بحث خواهد شد و هیچکدام از طرفین حق ندارند که از شروط تعیین شده عدول نمایند و متاسفانه رفتار مجریان برنامه نوبت شما این گونه جلوه می نماید که مناظره افراد برای طنز و سرگرمی کارکنان برنامه نوبت شما است.

2- کل وقت برنامه نوبت شما 45 دقیقه است که حدود 3 الی 5 دقیقه ان به معرفی برنامه در مورد چگونگی در برقراری تماس با نوبت شما می پردازد که در طول برنامه توسط مجریان محترم به بینندگان اعلام می گردد. حدود 15 دقیقه به بررسی پیام ها و ایمیل ها یی که به برنامه نوبت شما رسیده است اختصاص دارد که برنامه نگاهی به دیگر سایت ها و وبلاگ ها نیز در همین 15 دقیقه است . و 25 دقیقه اختصاص دارد به ارتباط تلفنی با بینندگان که اگر دقت کنیم بین 8 تا 10 نفر موفق خواهند شد که از طریق برنامه نوبت شما نظرات و دیدگاههای خود را بیان کنند که با توجه به اینکه این برنامه نزدیک به بیش از یکسال است که روی انتن بی بی سی قرار دارد پس باید دست اندرکاران و مدیران برنامه نوبت شما تجربه لازم را کسب و اندوخته کرده باشند و بدانند که دیگر احتیاجی نیست تعداد قابل توجه ایی از بینندگان را پشت خط منتظر بگذارند برای اینکه بخواهند 8 نفر را از طریق گزینش های نامتعارف و نادرست روی خط تلفنی ببرند با توجه به اینکه این بی بی سی و کارکنان برنامه نوبت شما هستند که با بینندگان تماس می گیرند و تقریبا حدود 5 دقیقه قبل شروع برنامه نوبت شما نفرات اول تاپنجم که باید روی خط با بینندگان صحبت کنند مشخص شده اند (بعد از تماس بیننده ایی که خواهان شرکت در برنامه است)و بدون اینکه توانایی یا تمایلی داشته باشند که از بینندگان منتظر در پشت خط عذرخواهی کنند گوشی را یک طرف قطع کنند من چون خودم سه بار هر باره به مدت بیش از 25 الی 33 دقیقه پشت خط منتظر ماندم بر ان شدم تا در این مورد با دیگر دوستان از طریق وبلاگم و دیگر وسایل ارتباطی موضوع را پیگیری نمایم که تحقیقات من نشان داد که این موضوع برای بسیاری از بینندگان برنامه نوبت شما خصوصا برای بینندگان خارج از کشور رخ داده است که جای بسی تاسف است که رفتار کارکنان و دست اندرکاران برنامه نوبت شما با بینندگان اینگونه است.

3- احتمالا تا به امروز یک جمع بندی و نتیجه گیری از برنامه نوبت شما داشته اید و حتما در خصوصا تاثیر ان اطلاعات و امار مدون و معتبری دارید که پیشنهاد می کنم ان را منتشر کنید. تا هم خودتان و هم من بیننده بدانم که حاصل انچه که برای دیدن و شنیدن ان وقت گذاشته ام چه بوده است.زیرا یک رسانه بی طرف باید در مورد خودش و عملکردش نیز بیطرف باشد تا دچار سردر گمی و خودخواهی نشود البته شاید بخش فارسی بی بی سی چون از فرهنگ آداب رسوم ما ایرانیان پیروی می کند در هر گونه انتقاد را بر خود بسته باشد و فقط ظاهر بی طرفی را حفظ کرده باشد. که حفظ ظاهر بی طرفی از بیطرف بودن سخت تر است

4- پیشنهاد می کنم یک یا دو برنامه را به تاثیر نوبت شما در بینندگان اختصاص دهید.

در پایان امیدوارم که من در خصوص این موضوع که برنامه نوبت شما به یک برنامه طنز و سرگرمی تبدیل شده است اشتباه کرده باشم و از انحصار افراد و شخصیت هایی که مایلند تا با رفتار و گزینش های نامتعارف خود به برنامه نوبت شما جهت های دلخواه خود را بدهند بزودی خارج شود

ارادتمند

بیانیه شماره 13 مهندس میر حسین موسوی (خشونت کارساز نیست)

200513 — Tue, 29 Sep 2009 11:01:40 GMT

متن کامل اين بيانيه به شرح زير است:

بسم الله الرحمن الرحيم

راهپيمايی روز قدس امسال در روند حوادث چند ماه گذشته بدون ترديد يک نقطه عطف محسوب می‌شود. نتايجی بسيار مبارک از آنچه در اين مناسبت اتفاق افتاد انتظار می‌رود که مختص به يک سليقه و يک گرايش نيست، بلکه فضلی عام و دستاوردی برای تمام کسانی است که در اين سرزمين ريشه دارند، حتی اگر برخی از آنها به خاطر پيشداوری‌های نادرست اينک و امروز نتوانند اين نعمت و رحمت را لمس کنند.

اين برکت، ميوه دورانديشی‌های امام بود. او بارها به ما می‌گفت بنيان‌های درست را چنان بگذاريد که پس از شما اگر خواستند هم نتوانند آنها را خراب کنند. شايد ما نتوانسته باشيم حق اين رهنمود را به درستی ادا کنيم، ولی او خود در سيره‌اش اين‌گونه عمل می‌کرد؛ تمامی ستون‌های جمهوری اسلامی را بر پايه‌هايی از اعتماد مردم برافراشت و علاوه بر آن در هر سال چندين سنت و ميعاد برای حضور عملی آنان در صحنه قرار داد، تا کسی قادر نباشد اين شالوده را ديگرگون کند.

روز قدس از جمله اين ميعادهاست. با چنين سنتی نمی‌توان مردم را از صحنه دور کرد. با چنين دعوتی نمی‌توان بدون تامين و ترويج عدل در داخل به وقوع ستم در دور دست معترض بود. آن گاه او اين مناسبت را نه فقط مختص به فلسطين، که روز مستضعفين و اسلام ناميد تا کمترين شائبه‌ای باقی نگذارد. اينک ارزش اهتمام آن پدر دلسوز برای پر کردن مستمر صحنه از حضورهای ميليونی مردم معلوم می‌شود.

سی سال پيش از اين امام ما از مسلمانان جهان خواست با حفظ تعدد و تفاوت‌هايشان بر روی درد مشترکی که تمامی آنان را می‌آزرد همصدا شوند. چقدر اين پيام با سخن امروز ما نزديک است؛ اسلام نگفته است برای آن که وحدت پيدا کنيم بايد مثل هم بينديشيم. آن وحدتی که ما بدان دعوت شده‌ايم در عين قبول تفاوت‌هاست و قدس روزی است که مسلمانان بايد با تحمل تنوع در ديدگاه‌های خود درمان دردهای مشترک‌شان را دنبال کنند. از اين روست که اگر اين مناسبت به يک پسند سياسی تعلق يابد سال به سال شکوه خود را از دست می‌دهد؛ آثاری که برايش آرزو شده است باقی نمی‌گذارد و ديگر نمی‌تواند روز اسلام و روز مستضعفان باشد.

آرمان اين روز آن است که رنگ‌های گوناگون را آميخته با يکديگر به صحنه بياورد. روز قدس امسال ما اين گونه نبود، اما برای چنين چيزی بود. اتفاقا اينجانب آخرين جمعه از رمضان امسال را در ميان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پيشوازم آمده بودند و برايم آرزوی مرگ داشتند. در مسير پرهياهويی که بايکديگر همراه شده بوديم سيمايشان را مرور می‌کردم و می‌ديدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می ديدم پيروزی ما آن چيزی نيست که در آن کسی شکست بخورد. همه بايد با هم کامياب شويم، اگرچه برخی مژده اين کاميابی را ديرتر درک کنند.

از قضا آنها که از رخدادهای قدس امسال احساس شکست ‌می‌کردند بيشترين بهره را از آن بردند. آنها به واضح‌ترين شکل دريافتند که سه ماه خشونت بی‌سابقه کمترين اثری در حضور مردم به جای نگذاشته ، بلکه آن را فراگيرتر کرده است. اگر فرصت روز قدس نبود چه بسا تا چند ماه ديگر که ميقات بهمن فرا برسد، آنان بی‌نتيجه و پرخطا بودن سياست‌های خود را ملاقات نمی‌کردند و زمانی با هزينه‌های سنگين عملکرد خود روبرو می‌شدند که برای چاره‌ کردن بسيار دير بود.

خشونت چاره ساز نيست. ادخلوا فی السلم کافه؛ همگی در مسالمت وارد شويد. خشم مرکبی است که سوار خود را به زمين می‌زند. درمقابل رفتارهای زشت امنيتی و تحريک‌های مدوام تبليغاتی مردم حق دارند عصبانی شوند، اگرچه اين حقانيت تغييری در تبعات خشم آنان ايجاد نمی‌کند. ما به اندازه‌ای که از خود صبر و خرد نشان بدهيم از کوشش‌هايمان نتيجه می‌گيريم و اگر به سوی تندروی‌های بی‌‌دليل بلغزيم چه بسا که حاصل يک هفته و يک ماه تلاش را در يک روز و يک صحنه جا بگذاريم. مردم ما از آن رو خود را شايسته رفتارهايی مناسب‌تر از سوی حاکمان می‌بينند که هوشيار و خردمندند،‌ و خردمند کسی است که نه فقط ميان خوب و بد، بلکه ميان خوب و خوبتر و بد و بدتر تميز بدهد.

خوبتر از نتايجی که در روز قدس به دست آورديم هنوز وجود دارد، کما اين که بدتر از وضعيتی که از آن رنج می‌بريم و بدان اعتراض می‌کنيم نيز هست. در پيش‌رو و در شرايط تاريخی ما تصوير روشنی از نتايج رفتارهای ساختارشکنانه نيست. همان‌گونه که در نامه فرستاده شده برای تمامی مراجع تقليد به عرض رسيد افغانستان و عراق دو عبرت بزرگ در دو سوی سرزمين ما هستند که هرگز نبايد آنها را از نظر دور کنيم. البته اين عبرت‌ها ما را از استيفای حقوقمان منصرف نمی‌کنند، زيرا ما آن صبوری و دانايی را داريم که بدون پرداختن چنين هزينه‌‌های سنگينی سرنوشت خود را بهبود ببخشيم.

آن چيزی که می‌تواند اين هدف بزرگ را محقق کند پايبندی به شعارهای زرينی است که انتخاب کرده‌ايم. هيچ کلمه‌ای که دوستی و برادری ميان مردم را تحت تاثير قرار دهد به بازسازی هويت و وحدت ملی ما نمی‌انجامد. ما اسلام رحمانی را درمان دردهای خود می‌دانيم و آن چيزی را که اينک به نام دين از سوی بخشی از حاکميت معرفی می‌شود پوستينی وارونه می‌بينيم.

ما خواستار اجرای بدون تنازل قانون اساسی و بازگشت جمهوری اسلامی به اصالت اخلاقی نخستينش هستيم. ما جمهوری اسلامی نه يک کلمه کم نه يک کلمه زياد را می‌خواهيم، و آنانی را ساختارشکن و هرج‌ ومرج‌ طلب می‌شناسيم که با بهانه و بی‌بهانه از موازين اسلامی عدول می‌کنند و بنا بر اميال شخصی به تعطيل اصول قانون اساسی دست می‌زنند.

فضای سياسی امروز کشور آن چيزی نيست که سی سال پيش از اين ايرانيان آرزويش را داشتند. مردم اينک از خود می‌پرسند چه چيز ما را از رسيدن به آرمان‌هايمان بازداشت و به شرايط فعلی رساند. اين سوالی اساسی است که جا دارد درباره کوشش‌های امروز و فردای‌ ما نيز پرسيده شود. ما چه بايد بکنيم تا سی سال بعد از نو با همين پرسش روبرو نشويم؟

ما تنها در صورتی به اين اطمينان می‌رسيم که دستاوردهای سياسی - اجتماعی خود را به زندگی‌های روزمره‌مان متکی کنيم. در طول يک قرن گذشته مردم ما از اين قبيل دستاوردها کم نداشته‌اند، اما همه آنها متکی به مبارزه بوده است؛ تا فضای جهاد و تلاش وجود داشت اين دستاوردها زنده بود و همين که مردم خسته می‌شدند يا تصور می‌کردند بايد به خانه‌هايشان بازگردند محصول از ميان می‌رفت. مبارزه امری مقدس است، اما دائمی نيست. آنچه دائمی است زندگی است.

اين درسی است که ما از رزمندگان خود در هشت سال دفاع مقدس آموختيم. در آن سال‌ها دو گروه در جبهه‌های جنگ حاضر می‌شدند؛ گروه نخست ايام جنگ را مبارزه کردند و سپس به نظرشان رسيد وقت زندگی کردن رسيده است؛ وقت آن که پول روی پول بگذارند و برج روی برج بسازند. و گروه دوم که برای معنويتی سرشارتر به جبهه می‌رفتند. آنها برای ايثار کردن عازم جبهه نمی‌شدند؛ می‌رفتند تا از فضای نورانی‌ آنجا بهره‌مند شوند.

شايد برای کسانی که آن فضا را تجربه نکرده‌اند هضم اين کلمات آسان نباشد، اما واقعيت دارد. نه آن که ايثار نمی‌کردند؛ نامدارترين قهرمانان ما آنان بودند. اما درمقابل آن گوهرهايی که به دست می‌آوردند باور نداشتند که دارند از خود‌گذشتگی می‌کنند. آنها سال‌های جنگ را زندگی کردند و پس از آن مبارزه‌شان شروع شد؛ مبارزه‌ای آرام برای پاسداری از حياتی، يا لااقل خاطره حياتی که چشيده بودند. اگر آنها نبودند ما نمی‌توانستيم هشت سال با دستان خالی بايستيم.

در زمان انتخابات وقتی گروهی از آنان مرا مفتخر کردند و کميته ايثارگران را به عنوان يکی از فعال‌ترين بخش‌های ستاد اينجانب شکل دادند احساس سربلندی می‌کردم و چون می‌گفتند به اميد تجديد نورانيت ايام امام گردهم ‌جمع شده‌اند بار خود را به مراتب سنگين‌تر می‌ديدم. بعيد می‌دانم کسی در ميان ملت ما باشد که به آنان مباهات نکند. آنها درست در نقطه مشترک سبزی قرار دارند که همه ما را به يکديگر پيوند داده است.

به تاسی از آنان ما نيز بايد راه سبز اميد را زندگی کنيم؛ در اين صورت همان معجزه‌ای که آنان آفريدند در انتظار ما نيز هست. اهميت روز قدس امسال در اين بود که نشان داد حيات جديدی که مردم انتخاب کرده‌اند امری گذرا و موقتی نيست. اگر همه در خانه‌هايمان نشسته بوديم و در عين حال اين پيام با همين صراحت ابلاغ شده بود دستاورد ما هيچ کمتر نبود.

راه سبز را زندگی کردن يعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هايمان و سرکارمان و در کوچه و خيابان و بر سر معيشت‌های روزمره خود هستيم اين پيام با غيرقابل انکارترين ندا تکرار شود، آن گونه که مسلمان بودن و ايرانی بودن و اين زمانی بودن ما تکرار می‌شود.
وقتی که سخن از تقويت شبکه‌های اجتماعی و يا زندگی کردن راه سبز می‌شود بلافاصله می‌پرسند چگونه؟ همان‌گونه که هستيد. سخن از آن نيست شبکه‌های اجتماعی که وجود ندارند را شکل دهيم و قدرتمند کنيم؛ سخن از آن است که قدرت مردم در شبکه‌های اجتماعی است که به صورت طبيعی و به هدايتی فطری درميانشان شکل گرفته است. بايد اهميت آنها را درک کنيم.

روز قدس امسال نشان داد اين شبکه همچون نوزادی که به راه افتاده باشد با سرعتی باورنکردنی در حال رشد است؛ به زودی سخن گفتن را هم آغاز می‌کند و به زودی بالغ می‌شود و همگان را به تحسين و احترام نسبت به خود وا می‌دارد. آن وظيفه‌ای که بر عهده ما قرار دارد آن است که با تکثير انديشه‌هايی که در حوالی آن شکل می‌گيرد و با تذکر دائمی اهميت اين پديده مبارک از آن پرستاری کنيم.

به همين ترتيب اگر گفته می‌‌شود راه سبز را بايد زندگی کرد سخنی پيچيده و تازه‌ای و دعوت به امری ناشناخته نيست. بلکه توجه دادن به همان چيزی است که داريد تجربه می‌کنيد، و اين که حرکت امروز مردم ما به خلاف عهدهای پيشين، آغاز نوعی از زندگی است. در همصدايی‌ها و پيوندها و چشم‌پوشی‌ها و يکرنگی‌ها و هوشمندی‌ها و سرزندگی‌هايی که ادامه اين مسير مستلزم آن است حظی وجود دارد که زندگی را سرشارتر می‌کند.

علاوه بر آن در دانايی ملت ما قدرتی هست که او را از تحمل بسياری رنج‌ها بی‌نياز می‌کند. مردم ما برای استيفای حقوق خود از پرداختن هزينه مضايقه ندارند، زيرا بهشت را به بها دهند و نه به بهانه. اما در عين حال اگر برای نتايجی که از حرکات اجتماعی خود به دست می‌آوريم دوام می‌خواهيم بايد شجاعت و فراست را به هم بياميزيم.

اينک بر اثر سياست خارجی غلط و ماجراجويانه دولتی که مردم ما بدان دچار شده‌اند کشور در آستانه بحران‌هايی قرار گرفته است که بيشترين خسارت آن را قشرهای محروم خواهند پرداخت. اگر با منطق مبارزه پيش می‌رفتيم شايد ساده‌انگارانه تصور می‌کرديم که اين يک امتياز برای راه سبز ماست، اما زمانی که می‌خواهيم مسير سبز را زندگی کنيم چنين نيست.

اينجا کشور ماست و اين زندگانی ماست و اين ما هستيم که بايد نسبت به چنين مشکلاتی نگران باشيم و حساسيت نشان دهيم. اقتصاددانان با اتکا به آمارهای رسمی منتشر شده از سوی مراجع رسمی همين دولت ده‌ها ميليارد دلار از درآمدهای ارزی کشور را ظرف سال‌های گذشته مفقود اعلام می‌کنند و و مراجعی که بايد درمقابل اين امر واکنش دهند بی‌تفاوت نسبت به حجم اين ارقام که می‌تواند چند ارتش را تجهيز کند در گيرودار يارکشی‌های سياسی افتاده‌اند.

از کداميک از آنان انتظار داريم به رنج‌هايی که بر اثر رفتارهايشان بر مردم تحميل می‌شود اهميت بدهند؟ اگر ما نسبت به آنچه زندگی در اين خاک و بوم را مختل می‌کند حساسيت نشان ندهيم ديگری نشان نخواهد داد؛ کما اين‌که اقتصاددانان ما بيمناک از آن که سرنوشتی شبيه به معترضين نسبت به وقوع اعمال خلاف اخلاق در زندان‌ها داشته باشند در اعتراض خود کاملا تنها هستند. زمانی مفقود شدن بيست هزار دلار درخزانه کشور برای ساقط کردن يک دولت کافی بود. اما اينک فريادهای اخطار نسبت به گم شدن چنين ارقام گزافی کمترين واکنشی بر نمی‌انگيزد.

اخيرا گروهی از اساتيد ايرانی مقيم خارج در نامه‌ای ضمن تشريح برداشت خود از راه سبز اميد هر چيزی که منافع ملت ايران را تامين کند هدف اين جنبش معرفی کرده بودند. بر اين اساس آنان توصيه می‌کردند که با سپاسگزاری از حمايت ملت‌های ديگر ظرف اين چندماه از آنها بخواهيم در هيچ تحريمی بر عليه ايران شرکت نکنند. اينجانب نظر آنان را پسنديدم و بر آن صحه گذاشتم، زيرا اين نه تحريم يک دولت،‌ بلکه تحميل رنج‌های بسيار بر مردمی است که مصيبت دولتمردان ماليخوليازده برايشان کافی است. راه سبز را زندگی کردن به اين معناست و ما با اعمال هرگونه تحريمی بر عليه ملت خود مخالفيم.

اين يک نمونه است. کسی به کسانی که اين خواسته را با ما در ميان می‌گذارند از ضرورت زندگی کردن راه سبز نگفته بود. ما بقی ما نيز از اين ضرورت آگاه باشيم يا نباشيم به هدايتی فطری در همين مسير هستيم، لذا ضرورت ندارد که اين شيوه را به يکديگر تلقين کنيم؛ تنها کافی است از آن آگاه باشيم و پرستاری کنيم.

زندگی ادامه دارد و افراد موقتی هستند. هر جمعی و جماعتی که سرنوشت خود را به بود و نبودکسان پيوند زدند سرانجام - حداقل با فقدان او - سرخورده شدند. هرگاه مردمی برای به تنی يا افرادی از همراهان عادی خود امتيازات بی‌دليل قائل شدند سرانجام تشخيص عقلانی خود را در مقابل خواست آنان واگذار کردند و به جاه‌ طلبان مجال دادند که در آنان طمع کنند.

مردمی که می‌خواهند سرپای خود بايستند و حياتی کريمانه را تجربه کنند جا دارد که از نخستين قدم‌هايی که به ناکامی‌‌شان می‌انجامد بابيشترين دقت‌ها پيشگيری کنند. تولد اينجانب نه هفتم مهر که روز آشنايی با شماست. حتی اگر روز هفتم مهر به دنيا آمده بودم نيز جا نداشت حرکت شما به کيش شخصيت آلوده شود. اميدوارم اين کلمات مرا صميمانه و از سر نگرانی و نه يک شکسته‌ نفسی بی‌حقيقت و تعارف‌ گونه تلقی کنيد.

برادر شما - ميرحسين موسوی

هشدار مير حسين موسوي نسبت به شعله ور شدن خشم مردم؛

200513 — Thu, 24 Sep 2009 23:44:42 GMT

هشدار مير حسين موسوي نسبت به شعله ور شدن خشم مردم؛

...برایم سخت نبود كه بیست سال دیگر سكوت كنم

مناسب چاپ
ارسال به دوستان

سلام: با‏ ‏استناد به مدارك غیرقابل انكار بدون تردید اعتقاد دارم كه در انتخابات‏ ‏تقلب هاى سازمان یافته و وسیع رخ داده است.

ميرحسين موسوي با صدور بيانيه اي ضمن ارائه توضيحاتي در خصوص مواضع اخيرش نسبت به انباشته شدن خشم مردم به حاكميت هشدار داد.

به گزارش سلام متن اين بيانيه بدين شرح است:

اگر خشم و نارضایتى در مردم به‏ ‏وجود آمده است آنان تصور نكنند كه این احساسات منفى انباشته شده در‏ ‏ضمیرشان متوجه دین است. این رسالتى است كه به نظر مى‎رسد بر عهده ‏ ‏تمامى كسانى كه اسلام بر آنان حق حیات دارد و در رأس آنان روحانیت‏ ‏اسلام قرار گرفته باشد تا اجازه ندهند اقشار مختلف، على الخصوص جوانان‏ ‏كه اینك اكثریت جامعه ما را نیز شكل مى‎دهند میان برداشت هاى‏ ‏نادرست ، گزینشى و سطحى از دین و حقیقت آن اشتباه كنند و بر اثر‏ ‏هیجان هاى عاطفى از اسلام فاصله بگیرند.

رسانه هاى دولتى اصرار دارند كه ما را مسبب و محرك حوادث این چند‏ ‏ماهه معرفى كنند، حال آن كه رفتارهاى مسئولان كشور نه فقط در‏ ‏انتخابات ، بلكه از سال ها پیش هیمه هایى را انباشته بود كه با خطاهاى این‏ ‏ایام شعله ور شد و با باد نخوتى كه بر آن دمیدند ابعاد این آتش روز به روز‏ ‏توسعه پیدا كرد. اینجانب قطعا حق را به مردمى مى‎دهم كه با برخوردهاى‏ ‏غیراسلامى ، غیرقانونى و غیرمنصفانه حقوقشان پایمال شده است ; و با‏ ‏استناد به مدارك غیرقابل انكار بدون تردید اعتقاد دارم كه در انتخابات‏ ‏تقلب هاى سازمان یافته و وسیع رخ داده است . در عین حال اگر در موجى‏ ‏كه از خشم مردم برخاسته است احساس خطر براى اصل كشور و اصل‏ ‏نظام نمى كردم ، برایم سخت نبود كه بیست سال دیگر سكوت كنم.

‏‏اما این گونه نبود و نیست كه مردم با سكوت یا سازش یك نفر دست از‏ ‏حركت خود بردارند، بلكه پس از مدت كوتاهى بلاتكلیفى به زودى این‏ ‏حركت از نو و با شكلى كور و در حالى كه به هیچ یك از دلبستگان به نظام‏ ‏اعتماد نداشت آغاز مى‎شد، و چه بسا دیگرانى كه براى این كشور و ملت‏ ‏خواب هاى ناگوار دیده اند در هدایت آن به سوى منافع و مطامع خود طمع‏ ‏مى‎كردند.

‏هدف دیگر از این بیانیه و نیز بیانیه ها و حركات قبلى این است كه‏ ‏تكاپوهاى مردم در چهارچوب نظام باقى بماند و در دام ساختارشكنى هاى‏ ‏خطرناك نیفتد. این خطرى است كه اگر محقق شود به راحتى مى‎تواند از‏ ‏ایران افغانستان و عراقى دیگر بسازد. ما نمى توانیم براى خوش آمد كسانى‏ ‏كه نمى توانند این خطر را ببینند وظیفه خود را در پیشگیرى از آن فراموش‏ ‏كنیم ، كما این كه نمى توانیم بدون اثبات تعهد خود نسبت به خواسته هاى به‏ ‏حق مردم و بازگو كردن آن در گفته هاى خود از آنان دعوتى براى آرامش‏ ‏داشته باشیم.

‏مرحوم ملا محسن فیض كاشانى در رساله الفت نامه غایت اكثر تكالیف‏ ‏شرعیه را حصول محبت و الفت اجتماعى ذكر مى‎كند. نتیجه اى كه از این‏ ‏محبت و الفت ناشى خواهد شد همان چیزى است كه در علوم جدید از آن با‏ ‏عنوان شبكه هاى اجتماعى نام مى‎برند، به عنوان راهى براى مهار حكومت‏ ‏و بازداشتن آن از تكرار خطاهایش ، و به مثابه روشى كه به سرزندگى‏ ‏اجتماعى بینجامد و بسترى كه توان ها و عواطف به هیجان آمده را در بستر‏ ‏خود جاى دهد و از سرریزهاى تخریب كننده آن جلوگیرى كند، تقویت‏ ‏شبكه هاى اجتماعى در این بیانیه توصیه شده است . این پیشنهاد‏ ‏مى‎توانست بنا بر آن چیزى كه فیض مى‎فرماید رونویسى از نسخه اسلام‏ ‏تلقى شود، اگر چه كسانى كه در بى انصافى مبالغه مى‎كنند آن را رونویسى از‏ ‏نسخه سیا خوانده اند.

روز های سبز

200513 — Tue, 15 Sep 2009 21:21:18 GMT

دیشب بخشی از فیلم ساخته شده به کارگردانی حنا مخملباف را از شبکه فارسی زبان بی بی سی دیدم .

با این فیلم گریستم برای انان که دوست دارند و سی سال درد کشیده اند و همیشه در جدال با خویش و با درد اوران و فرومایگان بوده اند.

اری انان که دوست دارند همیشه با گرگ به نبرد بر خاسته اند . انان که دوست دارند در اندیشه برد و باخت نیستند.

از ۲۲ خرداد تا به امروز پیوسته در اندیشه هستم که مگر قرار نبود میزان رای ملت باشد پس چرا به جای اجرای عهد و قراری که ۳۰ سال پیش با پدران و مادران نسل امروز بسته بودید را ناجوانمردانه فسخ کردید و چنگ و دندان به این ملت نشان دادید ایا پاسخ اعتراض مسالمت امیز مردم ایران که در همه جهان زبان زده ملت ها و دولتمردان بود جنایت و خیانت و تجاوز بود.

باید برای رهایی از دست نو کیسه گان تازه بدوران رسیده و انان که مذهب و دین دکان نان و درامدشان برای ماندن در قدرت شده است راهی یافت بی شک خداوند چنان ایشان را به زمین گرم خواهد زد و اتش جهنم را به انان هدیه خواهد کرد.که اینگونه با آبروی دین اسلام و پیامبر بزرگ اسلام بازی کردند